Derin Sular

Toronto aktarmasından sonra Bogota uçağına bindim. Air Canada uçağı, AKP-sonrası dönemin Türk Hava Yolları gibiydi. Bir tür, “Kolombiyalılar uçaklara hücüm etti, beyaz adam rahatsız oldu” durumu söz konusuydu yani… Bebekler ağlıyor, zırlıyor falan… Hatta uçak indikten sonra, kapıya yanaşmayı ve emniyet kemeri ışığının sönmesini beklemeden bir sürü kişi kemerlerini çözdü ve hatta ayağa kalkarak çantalarını indirmeye başladılar. Bir kısmı da iniş için koridorda sıra beklememek için daha ön kısımdaki koltuklara doğru koşup yer kapmaya çalışarak kabin görevlilerine zor anlar yaşattılar.

Kolombiya’da geçirdiğim 6 gün boyunca da kendimi memleketimde hissettiğim anlar az değildi. Ama ben bu yazıda sadece Toronto-Bogota uçuşunun notlarını aktaracağım. Öbürleri (belki) sonra…

Uçakta Roberto adlı bir Kolombiyalının yanına düştüm. Aşağıda resmini gördüğünüz Roberto süper bir adam. Altı yıldır Toronto yakınlarında bir yerde çalıştığı halde neredeyse üç kelime bile İngilizce öğrenmemeyi bir şekilde başarabilmiş. Haliyle altı saat boyunca benim tarzanca İspanyolcamla iletişim kurmak durumunda kaldık. Bu da çok kolay olmadı tabii. İkide bir yanımda getirdiğim Lilliput English-Spanish sözlüğüü kullanmam gerekti. Benim İspanyolcamın ve sözlüğün yeterli olmadığı kimi anlarda da İngilizcesi çok fena sayılmayacak olan Fabiola’dan yardım istedik. (Fabiola, koridorun öbür yanındaki kız. Japonya’da yüksek lisansını bitirmiş ve o an itibariyle bizimle birlikte memleketi Kolombiya’ya dönmekte.)

Roberto (ve diğer Kolombiyalılar) hakkında söylenmesi gereken ilk şeylerden biri, sadece görüntüleri değil, espri anlayışları itibariyle de Türkleri çok andırıyor olmaları. Yol boyunca epey güldük. Mesela uçak türbülansa girince Roberto çok korkuyor. Ben, “Tamam Roberto, buraya kadarmış…” deyince de “Deme öyle” dercesine korkuyla bana bakıp gülüyor. Tabii yüzünden hem korkuyu hem de muzip bir tavrı aynı anda okumak mümkün…

Roberto ile en çok, ön taraftaki first class yolcuları ile ilgili söylediğim sözlere güldük. Ben farklı konuları first class yolcularıyla ilişkilendirip, “Biz kimiz ki? Asıl mühim olan onlar” türünden laflar ettikçe Roberto ile katıla katıla güldük.

“Amigos ricos alli estan muy importante. Nosotros nadie…” (Tarzanian-Spanish translation of: Rich friends there are very important. We are nobodies…)