[Agos gazetesinin 19-25 Şubat tarihli sayısında yayınlandı.]
Avatar, sadece bir görsel şölen olarak değil, varlığı farklı şekillerde anlamlandıran insanların bu doğrultuda ne gibi tercihler yapmakta olduklarını gösteriyor olması itibariyle de önemli bir film. Filmde davranışları bu çerçevede değerlendirilmeye müsait çok sayıda karakter var.
Yazının devamı »
Etyen Mahçupyan ile Atilla Yayla arasında yaşanan demokratlık-liberalizm polemiği, pek çok yönü itibariyle, Türkiye’de yakın dönemde gerçekleşen en ilginç entelektüel tartışmalardan biri oldu. Bu tartışma, herşeyden önce, hakim siyasal rejimin kimi otoriter öğelerini savunanlar ile bunlara karşı çıkanlar arasında yaşanan alışılmış polemiklerden farklıydı. Bir başka deyişle, tartışmada yer alan her iki taraf da, otoriter olmaktan uzak bir yaklaşım ortaya koyma kaygısıyla argüman üretiyordu.
[Röportajın Türkçe çevirisine sitenin .pdf sayfasından ulaşabilirsiniz.]
I interviewed Justin Sullivan of New Model Army right before the band’s Vancouver show at The Rickshaw on October 8th, 2009. The interview took place inside the band’s tour bus, since the vehicle seemed to be the only quiet place around. Within the 45-minute interview, Sullivan talked about a wide range of issues, including but not limited to (1) the way the band writes music, (2) the relations between the West and the Muslims in the post-9/11 world, (3) the Ani Ruins in Kars, (4) the Turkish political culture, and (5) Turkey in general. Furthermore, he once again amazed me with his humility – visible not only in his words but also in his manners in general.
Serdar Kaya: Let’s get started… You once said in an interview, June 18th, 2001…
Justin Sullivan: … oh, never quote me, I always forget, but go on, what did I say?
S.K.: Let me try… “If you’re prepared to follow a band who do not belong to any musical category, and are largely ignored by the media, then you already have an independent mind.” Do you deny that?
Ankara’da 1920 yılında kurulan Büyük Millet Meclisi’nde Cumhuriyetin İlanı‘ndan önce ve sonra yaşanan çalkantılı süreç boyunca, muhalefet çeşitli aşamalarla tasfiye edildi. Cumhuriyet Halk Partisi, ideolojisini, 1925-1945 yılları arasındaki bu teksesli dönemde aşama aşama oluşturdu ve uygulamaya koydu. Ancak söz konusu ideolojinin kurucusu olan Mustafa Kemal Atatürk, Türkiye’ye ithal ettiği bu sosyal, kültürel, politik ve ekonomik uygulamalar bütünü hakkında bir kitap ya da manifesto kaleme alarak düşüncelerine temel teşkil eden noktaları açıklama gereği duymadı.1
Kemalizm adına bir temel eserin yazılmamış olması, Atatürk’ün Altı İlke konsepti çerçevesinde tam olarak neleri kast etmiş olduğu konusundaki birincil kaynakları, CHP parti programları, partinin Atatürk dönemindeki uygulamaları ve Atatürk’ün söz ve demeçleri ile sınırlı kılıyor.
Yazının devamı »
Türkiye’de resmi ideolojiye nefer yetiştirme kaygısıyla dönen köhne eğitim çarkı, bu amacını gerçekleştirebilme adına tarihi sadece tek bir bakış açısından yansıtan ve gerekli gördüğünde geçmişi kendi amaçlarına hizmet edecek şekilde yeniden kurgulamaktan geri durmayan bir yapıya sahip. Tipik endoktrinasyon yöntemlerinin (acemice de olsa) kullanıldığı bu sistem, cumhuriyet öncesi ve sonrası dönemin, ‘biz ve onlar’ düzlemine oturtularak iki boyutlu klancı algıyla değerlendirilmesini esas alıyor.
Tarihin klancı bir zihniyetle algılanmasının sağlanabilmesi için öncelikle geçmişin kendisine biçilen kalıba sığdırılması gerektiğinden, pek çok tarihi gerçeğin hasır altı edilmesi ya da ana hikayeyi destekleyecek (veya en azından ana hikayeyle uyum içerisinde olacak) şekilde çarpıtıldıktan sonra öğrencilere aktarılması şarttır. Dünyanın hemen her tarafında kitlesel eğitim bu türden çarpık bilgilerin yeni nesillere aktarılması adına bir araç olarak kullanılsa da, 1920 ve 30′lu yılların asker ve bürokrat kökenli reformcu kadrosunun araçlaştırdığı Türk eğitim sisteminin bu konuda diğerlerinden çok daha aşırı bir örnek teşkil ettiği söylenebilir.
Harvard Üniversitesi’nde görev yapan siyasal bilimler profesörü Samuel Huntington, 1993 yılında Foreign Affairs dergisinde yayınlanan ‘medeniyetlerin çatışması’ konulu makalesinin gördüğü yoğun ilgi üzerine bu çalışmasını genişleterek 1996 yılında ‘Medeniyetlerin Çatışması ve Dünya Düzeninin Yeniden Yapılması‘ adıyla kitaplaştırdı. 11 Eylül (2001) saldırılarının ardından tekrar ilgi odağı olan kitap, pek çok sosyal bilimci tarafından yeniden ve daha dikkatlice okunmaya başlandı.
Huntington, ‘medeniyetler çatışması’ kavramı ile, önümüzdeki dönemde uluslararası ittifakların kurulmasında medeniyetlerin belirleyici olacağı ve dolayısıyla olası çatışmaların farklı medeniyetler arasında gerçekleşeceğini ifade ediyor. Huntington’ın kitabının ilk bölümünde yer verdiği üç haritanın kitapta ifade edilen düşüncelerin bir ilüstrasyonuna karşılık geldiğini söylemek ve 21. yüzyılda uluslararası politik alanda neden kimlik ve medeniyet unsurlarının öne çıkacağı argümanını bu haritalar arasındaki geçişlerle izah etmek mümkün.
Batılıların herşeyden önce "Türk" olarak algıladıkları bir kişidir. Aynı şekilde kendisini Türkler "Anglo-Sakson", Kemalistler "AKP yanlısı", İslamcılar "liberal", liberaller de "demokrat" olarak algılarlar. Halbuki site yazarı, bu kavramların çoğunun anlamını bilmemekte ve kendisini sadece "siyasetbilimci" olarak tanımlamaktadır. http://serdarkaya.com
