Ki bence şimdiki hocalar çok vurdumduymaz. Derste uzun eşek oynayan mı ararsın, ayağa kalkıp hocanın taklidini yapan mı? Eskisi çok katı olsa da şimdiki eğitim sistemi çok disiplinsiz. Öğrenciler ders anlatmaya çabalayan bir hocanın suratına küfür edip de disiplin cezası almadan ortada rahat rahat at oynatmamalı bence.

En azından seni anlamaya çalışmaları, önce ülke, sonra insanlık açısından bir artı.

Sadece insanız.. Futbol gibi düşünmek milliyetçiliği bir parça sirin gösterebilir ama dünyanın en büyük kanseri işte.. Milliyetçilik, Devletçilik ve din.. Dünyanın iliklerini kemiren en büyük üç kanser..

“isyankaradam.com” da yazmayı düşünüyorum. Arzu edersen göz atabilirsin.

Sevgiyle, gönlünce..

Açıkcası öyle bir lisede okumaya çalıştım ki öğrenciler sadece zaman geçirmek, eğlenmek için okula geliyorlardı.
Arkada oturan 6 sıranın hiçbir şekilde ders ile ilgisi yoktu zaten 11 dersten en az 8 tanesini zayıf getiriyorlardı ve bununla övünüyorlardı. (Bunlar Lise 1′de çıkarılan af ile geçmiş, Lise 2 ve 3′ü de sorumlu olarak geçmiş ama büyük ihtimalle mezun olmamamış öğrencilerdi.) Sanki amaçları birşeyler öğrenmek değilde dersleri sabote etmekti.

Dersimize giren öğretmen yumuşak, iyi niyetli, vurup dövemeyen bir tip ise o derste dersi dinlemek imkansız bir hâl alıyordu, bağıran mı dersiniz, ayakta dolaşan mı dersiniz… En sevdiğim derslerde hocayı duyamadığımı hatırlıyorum. (Gerçekten abartmıyorum.)

Ama bazı sert hocalar bunları susturabiliyorlardı. Örneğin, bir edebiyatcımız vardı; “Eğer konuşursanız döverim” derdi ve gerçekten de birisi konuşursa o kişinin yanına gider bütün gücüyle tokadı patlatıp çocuğu sıraya yapıştırırdı ve “Eğer döverim dediysem döverim, yoksa bana güveninizi yitirirsiniz” derdi. İnanır mısınız, düzgün ders dinleyebildiğim tek ders onun dersiydi. Yeni bir hoca geldiği zaman inşallah gelen hoca da edebiyatcı gibi sert çıkar, bunları konuşturmaz diye dua ederdim.

Şimdi bu öğrenciler dayak yeseler öğretmenler suçlu çıkıyor. Ama dayak yemeseler, dersi dinlemek isteyen birçok öğrencinin hakkını gasp ediyorlardı.

Siz yazınızda öğretmeni tamamen yanlış, haksız ve suçlu öğrenciyi de tamamen haklı göstermişsiniz, ama malesef bu oran her zaman, her yerde aynı olmuyor…

Sırbistan’ın başkenti Belgrad’ta Srebrenitsa soykırımının 15’inci yıldönümü dolayısıyla “Women in Black” (Siyahlı Kadınlar) adlı sivil toplum örgütü üyeleri, protesto gösterisi düzenledi ve kurbanları andı.

Göstericiler, halka savaş suçları konusundaki farkındalığın artması çağrısında bulundu.

Serdar Bey’le akraba çıktık benim dedem de Adem

Avustralya aksanindan fena halde gicik kapiyorum. Herhalde bizim sirketi Avustralyalilar alip da tepemize ithal patron getirdiginden. En guzeli Newfie aksani. Baska tanimam b’y.

Ben de Avustralya aksanini cok begeniyorum. Bir diger ornek Musluman olan Avusturalyali genc olabilir:
http://www.dailymotion.com/video/x8olvg_musluman-olan-avusturalyal-genc_lifestyle

Dinosaur Bar-B-Que’de bir numara olmadiginda ise mutabikiz!

FK

“Eşitlik” fikriyle bu denli bir mesafe alabilmek ancak eğitimle mümkün olmalı; dolayısıyla, özgürlükle…

Özgürlük, eşitlik, adalet, hukuk ve meşruiyet arasında bisiklet zincirinin halkarını andıran bir ilişki var sanıyorum. Herhangi birini koparttığınızda, bisiklet sizi taşımıyor; bundan gari artık onu sizin taşımanız gerekiyor…dünya ve gerçeklik hep yokuş aşağı olmadığı için.

Alakasız gibi duruyor farkındayım ama bence yeme içme adetlerinde de bize özgü bu tip süreklilikler olabilir. Yani modern adabı muaşeret kanunları bilinmezden önce de bizler sulu yemeklere falan elle girişmeyi hoş karşılamazdık belki de..

Benim kronik bir hastalığım yüzünden, diplomalı, modern, bilimsel tıp doktorlarından birkaç tanesinin birden elinde çektiğim “özel muayenehane” zulmünü ve de hiçbir işe yaramayan, hatta daha kötü hasta eden aptalca tedavi sömürüsünü tanıştığım hiçbir üfürükçü hoca yapmadı (biraz açacağım ileride).

Hepsine birer yıl kadar sabretmek üzere kaç tane doktora gittim ve bunların ekseriyeti sadece beni ve zavallı dar gelirli babamı sömürdüler. Aynısını annemin kendisine mahsus kronik hastalığı bağlamında da yaşadık (onun romatizma türü bir hastalığı var, ama biraz farklı ve galiba daha ağır).

Ve evet, bilhassa benim anksiyete türü hastalığım için üfürükçü, büyü-bozmacı birkaç hocaya da gittik, “belki işe yarar” diye. Üfürükçüler, genel olarak, doktorlardan en az elli kat daha az para aldılar ve hem duygularımızı hem de paramızı çok daha az sömürdüler. Hatta doktorların ekseriyetiyle kıyaslarsak, üfürükçülerin tamamına yakın kısmının neredeyse hiç sömürü yapmadıklarını ve gayet zararsız olduklarını bile söylemek zorundayız…

Tedavime nihayet yardımcı olan en son doktorlarımdan (son dört seneki doktorlarım) Allah razı olsun, fakat yine de şu önemli ayrıntı var ki onlardan da 2 yıl öncesine kadar gittiklerim babamın cüzdanından büyük para soğurdular ve aile bütçemizi iyice perişan ettiler… Şu anda da üniversitemin revirinde, afili bir üniversitenin öğrencisi olmanın herkese nasip olmayan ayrıcalığı ile, yeni gelen ve eski doktordan daha reşit bir kimse olan yeni doktora ücretsiz tedavi oluyorum. Lâkin, dikkat ediniz ki halkımızın hastalarının kahir ekseriyeti bu haktan aslında paragöz doktorlarca mahrum bırakılıyorlar ve kendim de aslında param olmadığı için noksan tedavi görüyorum, bu kadarına şükrediyorum.

…

Levent Çetin’in yorumu aklıma ne getirdi: Bizim üniversitenin kütüphanesinde de ilk ismi “Impure Science (Kirli Bilim)” olan iki tane kitap var. Aslında ben Levent Çetin’in yorumuna bakınca “bir tane kitap” demeye hazırlanıyordum ki kütüphanenin veb sitesinde kontrol etmemle beraber bu isimde iki kitap olduğunu fark etmiş oldum.

Bu kitapların birini sözde ödünç alıp okuyacaktım, ama nerdee…

Kitaplardan birinin alt başlığı şöyle (Türkçeye çeviriyorum): “AIDS, eylemcilik (aktivizm) ve ilmin siyaseti”. Steve Epstein diye bir abi yazmış. Yayımlayan, Kaliforniya Üniversitesi Neşriyat. Diğeri Wiley diye bir yayınevinden çıkmış, yazarı Robert Bell imiş, alt başlık şöyle: “Bilimsel araştırmalarda sahtekârlık, taviz ve siyasî nüfuz. (fraud, compromise, and political influence in scientific research)”.

Tavuğu falan herkes elle yiyor ama acaba diyorum, bu elle pilav benzeri yiyecekleri yemekle ilgili biz türklerde ayrı bir hassasiyet mi var. Yer sofrasını, ortak tencereyi biliyorum ama hiç doğrudan elle pilava yumulan köylü duymadım.. Bu modernleşmekten daha derin birşey sanki, geleneğimizde de yok…

Nereden biliyorsunuz. Nasıl bu kadar emin konuşabiliyorsunuz?

Kimsenin cemaati övmesine gerek yok ama önyargıyla karalamaya da hakkı yok. Kişilerin arkasından yalan yanlış konuşmanın gıybet olduğunu ve kul hakkı olduğunu biliyorsunuzdur umarım. Ben de o öğretmenlerdenim. Ben Gülencilik mi yapıyorum yani? Çok rencide oldum.

Size “Yeşeren Ümitler” belgesellerini izlemenizi öneririm.

Gülen teşkilatının içinde bulunmuş ve Allah’tan başka hiç kimsenin otoritesine mutlak gözüyle bakmadığı için orada barındırılmamış kimselere sorsaydınız, size Gülen teşkilatındaki korkunç otorite meselesini anlatırladı.

Gülen teşkilatı, maalesef, bir sivil toplum örgütü gibi yapılanmış filan değil, çünkü Gülen teşkilatının istişare ve şuradan yani modern tabirle demokrasiden anladığı şey, Gülen ve birkaç yakın dostunun bütün teşkilat adına kararlar alması ve kararda katılım hakkı bulunmayan teşkilat üyelerinin sadece kararları icra etmesidir. O kadar istişareyi diktatör Saddam’ın dahi yaptığını söylerseniz, benim her zaman yaşadığım gibi bir sürü ipe sapa gelmez hakaret ve sövgü işitirsiniz. Lütfen, rica ediyorum, şu “sivil toplum örgütü” yanlışını konuşmasınlar artık. Adeta militaristik bir şekilde örgütlenmiş olan (bazı yönlerden askeriyeden bile daha katı hiyerarşik olduğu söylenebileccek) bir kuruluşun bunu söylemeye zerre kadar hakkı yok.

Son olarak, şu yazıyı her kim yazmışsa doğru yazmış. Ben de öyle söylüyorum, yazıyı gösterdiğim ve benim gibi eski-Gülenci olan bir sosyolog ablam da “tamamıyla doğru yazmış” dedi. Bir uluslar arası ilişkiler uzmanı ablam da bu yazıyı konuştuk mu bilmiyorum, ama yazıda anlatılanları tahkik etti. Yazının bir devam sayfası da var, ona da bakmanızı telkin ederim: http://www.birey.com/avnia/dim/all/cult.htm. “Tahşidat” (telkinin yoğun ve sürekli olanına teşkilat içinde verilen isim) her zaman yukarıdan mı gelecek, az biraz bu Allah kulu da tahşid yapsın…

İkincisi, burada insan ve kaynak israfı var, emperyalizm değil. Türkmenistan’da lise okumuş ve Boğaziçi vs. mezunu Türkiyeli öğretmen arkadaşlarıyla beraber oradaki zengin züppelerinin zulmüne uğramış bir arkadaşımdan -ki yine de Gülencilikten vazgeçmemişti- yaşadıklarını dehşet ve üzüntü içinde işitmiştim… Bu tür programlara da katılan fakir ve iyi niyetli öğrenciler işin sadece bir yanı, diğerleri benim kardeşlerime resmen işkence ediyorlar.

Bir kere, o okullar, emperyalist okulların aksine, büyük kârlar etmiyor, yakın akrabam Bursa’dan dışarıya aktarılan mâlî kaynakların muhasebecisiydi. Normal bir fiyata hiç kimse o okullara gelmeyeceği için, çok ucuz fiyatlar öneriliyor ve Türkiye karşıtı ırkçıların zengin züppesi çocuklarını (ve Allah razı olsun, bir miktar da başarılı fakir çocuğunu) ucuza okutmak (ve benim Türkiyeli öğretmen kardeşlerime onların elinde pasif ve işkencevî bir hayat yaşatmak) uğruna büyük zararlar ediliyor.

İnsan israfı, kaynak israfı… Türkiye’nin muazzam zekât ve tasadduk kaynakları çok kötü yönetiliyor…

Ayrıca Lacan adam olsa Atatürkçü olurdu

Tavuğu ve eti ise her yerde elle yerim, onları da parçalamak için bir sürü çatal kaşık taktiği öğrenen insanlara da acırım doğrusu. Zamanımı okumaya, öğrenmeye, sevdiklerimle sohbete, fikir teatisine harcamak varken, hiç işim olmaz böyle kibarlıkları edinmek için uğraşmakla. Ebeveynimden görmediğim bir “yemek kibarlığını” öğrenmeye kalkışmakla başlar bu iş, sonra arttıkça artar türlü türlü aristokratik takıntılar…

Bu arada, Osmanlı devri Bulgaristan muhacirlerindenim, bu arada. 130 küsur yıldır da Çanakkaleliyiz…

‘Batılı/Avrupalı bir Türk’üm (peh peh!); fakat övünmek -ya da bazılarının bakış açısından “yerinmek”- gibi olmasın, epey bir köylüyüm ve o yüzden de “halk adamı”yım. Şayet hareketlerimiz etrafa gerçek bir fiziksel rahatsızlık (mesela ağzını şapırdatarak yemek veya ahbap olmayanlarımızın yanında yellenip ortalığı kokutmak gibi) vermiyorsa, bizde okumamışlardan, köylülerden, Afrikalılardan, çöl Araplarından daha medenî görünmeye çalışmak kaygısı yoktur, öyle yapmaktan utanırız, doğal olmak, en sıradan insan gibi olmak, kibirlilik, tepeden bakma anlamına gelecek hiçbir düşünceye ve davranışa sahip olmamak şiarımızdır.

Hah, bakın, belki de elle yemenin sevaplığı inancının kaynağı da budur: Kaşıkla yiyenler, daha zengin ve eğitimli, kendilerini medenî ve üstün gören kavimler oldu her zaman. Ve Müslümanlar için doğallık ve “sadece insanlardan bir insan olmak” her zaman bir ilke oldu…

…

Sizlere hafiften bir taş attığımı itiraf ederim, ama kötü niyetim yok. Hafif bir taş idi; sizleri yadırgamıyorum, ayıplamıyorum, zira ne demiş İncil (ki benim itikadım olan İslam’a da büyük ölçüde uygundur):

Ayıplama [veya 'yargılama'] yoksa sen de ayıplanırsın.

Nitekim başkalarını ayıpladığın şekilde sen de ayıplanırsın ve kullandığın ölçü, sana da tatbik edilir.

Neden biraderinin gözündeki talaş tozuna bakıyorsun da kendi gözündeki kalas parçasını bile görmüyorsun?

Bunu İngilizceden tercüme ettim. Matta İncili 7:1-3 imiş.

Saygılar, selametler,
Uğur

‘İyi bir müslümandan bekleneceği gibi israf etmediler’ ifadesini önemli buluyorum zira Irak’ta bulunduğum davetlerde artan yemekler bana müsrifliğin ne boyutlarda olduğu ve bu gibi gelişmemiş devletlerin en büyük sıkıntısının ne olduğu konusunda ciddi bilgi vermişti.