Derin Sular

Gecenin ikisinde Kedi’nin bir parça saldırganca sesler çıkardığını duyunca kalktım baktım, ne oluyor diye. Meğer pencerenin önüne bir rakun gelmiş. Daha önce dünya gözü ile hiç rakun görmüş müydüm, emin değilim. Köpek kadar, bıyıklı falan bir şey… Ayınınkiler gibi de kalın pençeleri var… Ama hakkını da yememek lazım, pencerenin dışından içeriye gayet ciddi ve beyefendi bir yüz ifadesi ile bakıyordu. Bizimki de herhalde “Buralar benim” diye düşünüyor olmalı ki rakuna hırlıyor, ileriye doğru atılıp patilerini pencereye vurup duruyordu…

Tabii neyine güveniyordu bilemiyorum. Zira pencere bir parmak değil de dışarı çıkabileceği (ya da rakunun içeri girebileceği) kadar aralık olsa, rakunun kediyi bir çırpıda paramparça etmesi işten bile değildi… (Sonrasında Wikipedia’dan öğrendiğime göre, bunlar bir de gayet zeki hayvanlarmış.)

Bizim evin yakınlarında pek çok hayvan türüne ev sahipliği yapan bir dağ var. O nedenle de, ara sıra etrafta acayip hayvanlar görmek mümkün olabiliyor. İlk başlarda bu durumdan haberdar değildim. Bu nedenle de, taşındıktan kısa bir süre sonra bir sokak aşağıda “Geçenlerde bu civarda bir ayı görüldü” gibi bir uyarı tabelası asılmış olduğunu görünce şaşırmıştım, ne arasın ki ayı burada diye… Hatta Ms. Sular’a, “Bunlar bu tabelayı beni görünce asmış olmasın?” gibi bir şeyler söylediğimi de hatırlıyorum. Meğer ayılar hakikaten de geliyorlarmış bizim mahalleye – yani durumun benimle bir alakası yokmuş.

Ancak buralarda ayı görmek bana henüz nasip olmadı. Ama görecek olursam, karnı tok olanına denk gelmeyi tercih ederim tabii.

Paylaş:

•